از تنگناي محبس تاريكي
  از منجلاب تيره اين دنيا
  بانگ پر از نياز مرا بشنو
  آه اي خداي قادر بي همتا
 
  تنها تو آگهي و تو مي داني
  اسرار آن خطاي نخستين را
  تنها تو قادري كه ببخشايي
  بر روح من صفاي نخستين را
 
   يكدم ز گرد پيكر من بشكاف
   بشكاف اين حجاب سياهي را
   شايد درون سينه من بيني
   اين مايه گناه و تباهي را
 
   آه اي خدا ، چگونه ترا گويم
   كز جسم خويش خسته و بيزارم
   هر شب بر آستان جلال تو
   گويي اميدجسم دگر دارم
 
  دل نيست اين دلي كه به من دادي
   در خون تپيده آه رهايش كن
  يا خالي از هوي و هوس دارش
  يا پاي بند مهر و وفايش كن
 
   از ديدگان روشن من بستان
   شوق بسوي غير دويدن را
   لطفي كن اي خدا و بياموزش
   از برق چشم غير رميدن را
 
  عشقي به من بده كه مرا سازد
  همچون فرشتگان بهشت تو
  ياري به من بده كه در او بينم
  يك گوشه از صفاي سرشت تو
 
  يك شب زلوح خاطر من بزداي
  تصوير عشق و نقش فريبش را
   خواهم به انتقام جفاكاري
   در عشق تازه فتح رقيبش را
 
   آه اي خدا كه دست توانايت
   بنيان نهاده عالم هستي را
  بنماي روي و از دل من بستان
   شوق گناه و نقش پرستي را
 
  راضي مشو كه بنده نا چيزي
  عاصي شود به غير تو روي آرد
  راضي مشو كه سيل سرشكش را
    در پاي جام باده فرو بارد
 
   از تنگناي محبس تاريكي
   از منجلاب تيره اين دنيا
   بانگ پر از نياز مرا بشنو
   آه اي خداي قادر بي همتا

شد بهار و دل من اسير شهر طوفاني انتظار است.

حرف قلب من اين بوده و هست آن زمان که بيايي بهاراست.


قوي دل لحظه هارا شمرده تا تو از شهرغربت بيايي

نبض آلاله ها را گرفتم تا که شايد بدانم کجايي


شهرلب, باغ دل, مرزاحساس حسرت لحظه اي با تو بودن

با نگاهت سخن گفتن و بعد شعري از جنس دريا سرودن


عکس روياييت را نهادم روي يک قاب عکس طلايي

با کمي لاله رويش نوشتم لعنت عشق بر تو جدايي


مي تپد قلب در شهر غوغا باز در آرزوي رسيدن

بازهم حسرت روي يک شمع حسرت دسته اي پونه چيدن


سال رفت و من و پونه و تو حبس دربندهاي جدايي

يک جهان حسرت مهرباني,عالمي آرزوي رهايي


من نگاه تو را اولين بار روي يک شعر نمناک ديدم